• Motor World Tour

Van het spontane Iran naar Georgië


Donderdag 2 juni is het een rustdag voor de motoren, want wij gaan een dagje sightseeing doen in Teheran. Er is geen metro station in de buurt van het hotel, dus de taxi gepakt naar de eerste stop: de voormalige ambassade van de Verenigde Staten. Aangekomen bij de ambassade bleek dat we niet meer voldoende Toman hadden om de chauffeur te betalen, dus maar even door gereden naar een wisselkantoor. Helaas wilden de eerste twee kantoortjes geen euro's wisselen, waarom is ons onduidelijk. Gelukkig waren er op straat nog wisselaars genoeg om ons een goede prijs te geven.

De voormalige ambassade van de VS is een museum geworden, maar helaas alleen open van zaterdag t/m woensdag. We hebben dus alleen de muur aan de buitenkant kunnen zien die vol staat met spotprenten over de VS, sommigen zijn wel erg leuk verzonnen. Anderen lijken niets meer dan een doodswens aan de Amerikanen. Vanuit de plek van de ambassade zijn we de 3 km gelopen naar het Golestan Paleis. Hier hebben we de tuinen en het hoofdgebouw bekeken, waar het weer schitterde van alle spiegelstukjes aan de wanden en plafond. Een mooi en groot paleis om te bezoeken.



Vanuit het paleis zijn we even door de grote bazaar gelopen. Het is vandaag donderdag, wat gelijk staat aan de zaterdag bij ons. Het is dan ook druk in en bij de bazaar. De logistieke mannen (handkarretjes vol met handelswaar) rijden af en aan om alles bij de shops te krijgen. Is een mooi gezicht en hebben we even af staan kijken.

De volgende stop was de Azadi toren. Aangezien die te ver weg lag, hebben we de metro genomen er naartoe. Was even wat gepuzzel hoe die werkte en welke stop dat we moesten hebben, maar we werden hierbij goed geholpen. De toren staat midden op een mega grote rotonde (doorsnede 500 meter ?) en kun je ook van binnen bezichtigen. Binnen is een film museum dat ons wat minder interesseerde, maar de lift naar boven en het uitzicht waren goed. Bij het uitzicht bleek weer dat Teheran eigenlijk niet zoveel te bieden heeft qua dingen te bezoeken dan bijvoorbeeld Isfahan of Shiraz. Vanuit de toren zie je voornamelijk woonwijken, de busterminal ernaast en een militair vliegveld. Natuurlijk ook de grote Milad toren (450 m) die je van overal in de stad kunt zien. Die hebben we echter niet bezocht, trok ons op een of andere manier niet.

Als laatste hebben we de Tabiat Bridge bezocht, ook weer met de metro. Dit is een moderne voetgangersbrug met drie verdiepingen waar het gezellig vertoeven is. Aan de andere zijde van de brug blijkt er nog een soort van kermis te zijn inclusief drink- en eet-tentjes. Hier hangt een totaal andere sfeer als in de rest van Teheran en die bevalt ons wel. Lekker ongedwongen, moderner en vrolijker.

Van hieruit een taxi genomen naar het hotel, daar 's avonds weer gegeten omdat we geen zin hadden om nog de stad in te gaan. De Indiase curry was weer lekker.


Na het eten de blog van gisteren gemaakt en ondertussen zitten ergeren op het trage Internet hier in het hotel. Wat zijn wij toch verwend met de verbindingen thuis, hier adverteren ze in het hotel met supersnel Internet maar het hapert continu.

Morgen een flink stuk rijden met als beoogd eindpunt Miyaneh, zodat we overmorgen naar de Armeense grens kunnen.


Vanochtend vrijdag 3 juni nog genoten van een uitgebreid ontbijt in het Taj Mahal Hotel in Teheran. Omdat we vandaag een flinke afstand willen afleggen zijn we vroeg vertrokken en zaten al om 9 uur op de motor. De eerste 250 km hebben we snelweg gereden om zo goed Teheran uit te komen. Morgen is het een feestdag, dus hebben ze in Iran 3 dagen achter elkaar vrij. Dat betekent dat vandaag iedereen massaal met de auto buiten de stad gaat recreëren. Velen doen dat door zodra ze een vrij boompje zien langs de snelweg, de auto daar te parkeren en met zijn allen onder dat boompje te gaan picknicken. Dat is zo'n beetje het beeld gedurende de hele snelweg rit. Daarnaast blijft het druk op de weg en is er soms een file. Na 250 km die we toch nog vóór 12 uur af hebben kunnen leggen, even getankt en een praatje gemaakt natuurlijk. Ook de banden weer eens op spanning gebracht en dat bleek hard nodig te zijn, wat stuurt de fiets hierna weer goed zeg, hebben we veel te lang mee gewacht. Na de middag hebben we de kleinere wegen genomen en dat pakte erg goed uit. De hele middag prachtige bergwegen gereden met mooie uitzichten en leuke bochten, het kan dus wel in Iran. Soms delen onverhard, maar prima te rijden.

Martin dacht later in de middag, na navraag gedaan te hebben over de wegen naar Miyaneh, Google Maps te slim af te zijn. Maar uiteindelijk moesten we onverrichterzake terugkeren en toch de weg nemen die Google Maps aangaf. Was overigens wel een mooie (doodlopende) weg met prachtige uitzichten.

Uiteindelijk na 400 km binnendoor (en in totaal dus 650 km op één dag) gereden te hebben zijn we aangekomen in Miyaneh. Het eerste hotel dat we bezochten viel niet in de smaak, zag er niet schoon uit en gedeelde badkamers op de gang. Het tweede hotel was niet heel veel beter, maar de badkamer lag direct naast de kamer en leek schoner. Met nog geen €10 voor z'n tweeën inclusief ontbijt is dit echter conform verwachting.

Bij een sanitair winkel maar eens gevraagd naar een goed restaurant, waarop deze beste man zijn winkel sloot en ons met de auto gebracht heeft naar het restaurant van een vriend van hem in het centrum. Daar lekker gegeten van enkele spiesjes met brood en terug naar het hotel gewandeld. Van de lange rit waren we zo moe dat we vroeg ons nest in zijn gedoken. Gelukkig dat we zo moe zijn, want zonder airco is het gewoon warm in de kamer en zijn er geen lakens nodig. Overigens waren die ook niet voorhanden.

Morgen de route naar de Armeense grens, eens zien hoe vlot de terugweg over de grens gaat.


Zaterdag 4 juni is onze laatste dag in Iran. Het ontbijt bij het motel in Miyaneh bestaat uit gebakken eieren en brood, prima dus voor de start van de dag samen met een kopje thee.

Vanochtend eerst nog maar eens tanken, weer 30 liter samen voor € 3. Daarna over wat een grotere weg richting Tabriz en een stukje voor Tabriz duiken we het binnenland in over de kleinere wegen. Langs deze wegen zie je dat velen nog geen welvaart kennen, soms zijn ze langs de weg bij de openbare waterleiding (open goot op plaatsen) of in de rivier de was aan het doen.

In Iran hebben ze vandaag feestdag en dat resulteert er wederom in dat iedereen een plekje onder een boom, bij een riviertje of in de bergen opzoekt om te picknicken. Het is dan ook weer wat drukker op de weg, maar niet hinderlijk voor ons.

We trekken dwars over de bergen heen, waar we bij binnenkomst van Iran om de bergen heen zijn gereden. Wat een verschil in natuur en uitzicht is dit, we raden iedereen aan om deze binnendoor wegen te rijden en niet de grote weg om de berg heen naar Tabriz te nemen. Is veel mooier en leuker rijden. In het laatste dorp voor de grens hebben we de tank nog maar eens vol gegooid, er staan vandaag overal rijen bij de tankstations. Dit blijkt te zijn omdat iedereen erop uit trekt met de auto, gelukkig kunnen motoren langs de rij heen rijden om te tanken.

Om half 3 waren we bij de grens. De Iraanse kant duurde een uur, dat was een meevaller. Wel 4 loketten gehad om alles te regelen en de stempels te krijgen. Bij het laatste loket heeft de douane beambte die ook motorrijder is zelf nog even een klein rondje op de motor van Martin gereden, dat vond hij wel gaaf en versnelde het proces ook nog eens.

De Armeense kant kost deze keer meer tijd. Ik denk dat we ongeveer 10 loketten bezocht hebben voordat alles rond was. Ook wilden ze geld voor de stempels door de bank te laten zetten en door geld te vragen om een kopie te maken van het paspoort. Al met al zijn we hier 1,5 uur mee bezig geweest voordat we de laatste controlepost gepasseerd zijn. Nog even de verzekering regelen en een simkaartje kopen en we zijn klaar.

In Meghri dit keer geslapen in het Family Hotel aan de doorgaande weg. Even douchen, want het wachten in de hitte in motorkleding is niet bevorderlijk voor de frisheid. Daarna naar de bar, want we mogen eindelijk weer een biertje drinken na bijna 2 weken algehele onthouding. Smaakt nog steeds lekker, zeker als het meer dan 30 graden is. 's Avonds lekker gegeten met een wijntje en daarna naar bed waar de airco het al heerlijk koel heeft gemaakt. Morgen naar het Sevan meer, een route van ongeveer 350 km naar hotel Oazis wat we vanavond al geboekt hebben. Hier werkt booking.com weer, dat blijft toch erg handig.


Op zondag 5 juni zijn we vanuit Meghri de bergen omhoog gereden richting het Sevanmeer. Al snel genoeg zitten we op 2500 meter hoogte waar we thee gedronken hebben met een Iraanse vrachtwagen chauffeur. Daarna weer heerlijk door de bergen gereden. Het asfalt is goed, maar er zijn wederom veel gaten en kapotte stukken in de weg. Rond half vijf waren we al bij het Oazis hotel waar we een tijdje lekker hebben zitten chillen totdat het eten kwam. Heerlijke gebakken vis gegeten en daarna (toen het eindelijk lukte) nog even video bellen met met kameraden in Nederland. Het regende hard in Horst, wij hebben het inmiddels al 35 dagen droog.

's Avonds zitten kletsen met en Rus die Rusland ontvlucht is vanwege de oorlog. Hij is bang dat hij of zijn vrouw opgeroepen worden voor het leger, daarom is hij Rusland ontvlucht. Beiden werken in de IT, hij als manager en zij als engineer, in de testing business.

Morgen gaan we naar Georgië en wagen een eerste poging om de grens over te komen van Azerbeidzjan. Duimen dat het ons gaat lukken.


Maandag 6 juni vertrokken vanuit Sevan, Martin nog met een zwaar hoofd van de wijn en cognac.

We dachten een mooi bochtig binnendoor weggetje gevonden te hebben op de kaart, maar dat bleek een karrenspoor te zijn door de bergen. Na enkele kilometers over stenen en het natte pad te hebben gebutst, hebben we ons maar omgedraaid en toch de grote wegen richting Tblisi genomen. De grensovergang van Armenië naar Georgië ging soepel, we waren binnen het uur de grens over.

Daarna hebben we een poging gewaagd om Azerbeidzjan binnen de komen, die grens was maar iets van 50 km verderop. Bij de grens werden we tegengehouden aan de Georgische kant met de tekst dat de grens dicht is. We gaven aan dat we gebeld hadden met het ministerie van Buitenlandse Zaken van Azerbeidzjan en dat die aangegeven hadden dat we de grens over zouden kunnen als we enkel naar de ferry zouden gaan. Foto's van onze paspoorten werden daarop naar de andere zijde van de grens gestuurd, waarna kort daarna het antwoord kwam dat we dan een speciale code nodig hebben die uitgegeven wordt door de Azerbeidzjaanse ambassade in Tblisi. Daarop de 50 km naar Tblisi gereden en meteen naar de ambassade gegaan. Hij de foto's van onze paspoorten al binnen, maar gaf aan dat we niet de grens over konden (not possible). Het leek erop dat het wel kan, maar wij krijgen het dus niet voor elkaar. Morgen nog maar eens proberen te bellen naar het ministerie van Buitenlandse Zaken van Azerbeidzjan om te kijken of we dan wel iets voor elkaar kunnen krijgen.

Een andere optie is om via Rusland naar Kazachstan te rijden, daarvoor moeten we wel een nieuwe visum aanvragen voor Rusland en hopen dat er een spoedprocedure is die max enkele dagen duurt.

De derde optie is met luchttransport naar Uzbekistan vliegen met de motoren, daarvoor hebben we contact gezocht met OceanNet of zij al meer weten. Morgen hopelijk even bellen via WhatsApp met Stefan.

De vierde optie is om de motoren hier te verkopen en op het vliegtuig naar Tasjkent te stappen en daar andere motoren te kopen. Morgen maar eens vragen wat ze voor onze motoren geven hier in Tblisi, we moeten toch nog banden wisselen.

Als als deze opties niet kunnen of te lang duren, dan zit er niets anders op dan de route terug te plannen via Turkije.

In de avond nog wat gegeten in de buurt en een rondje gewandeld. Het blijft erg warm in de stad.

235 weergaven

Recente blogposts

Alles weergeven
rob en martin.jpg

Over ons

Je houdt van motorrijden en hebt de droom om nog eens een lange motorreis te maken naar China. Wat doe je dan?

 

Wij (Rob en Martin) hebben onze droom omgezet in een plan en vertrekken op 1 mei 2022 voor onze grote reis.